Filozofia chodzenia

Spacerując, uwalniasz się od samej idei tożsamości, pokusy bycia kimś, posiadania imienia i historii... Wolność w chodzeniu polega na tym, że nie jesteś nikim; ciało idące nie ma historii, jest jedynie wirem w strumieniu pradawnego życia.

W bestsellerowej we Francji książce „Filozofia chodzenia” wybitny myśliciel Frédéric Gros analizuje różne sposoby, w jakie przemieszczamy się z punktu A do B – pielgrzymkę, spacer, marsz protestacyjny, wędrówkę po naturze – i odkrywa, co mówią one o nas samych.

Gros zwraca uwagę na innych myślicieli, dla których chodzenie było kluczowym elementem praktyki. Podczas swoich podróży rozważa tęsknotę Thoreau za samotnością w lasach Walden; powody, dla których Rimbaud chodził w gniewie, a Nerval wędrował, by uleczyć melancholię. Pokazuje, jak Rousseau chodził, by myśleć, podczas gdy Nietzsche przemierzał górskie zbocza, by pisać. Z kolei Kant codziennie o tej samej godzinie maszerował przez swoje rodzinne miasto, by uciec od przymusu myślenia.