Homo Ludens

In Homo Ludens definieert Johan Huizinga spel als de centrale activiteit in bloeiende samenlevingen. Hij onderscheidt vijf kenmerken van spel: het is vrij; het is geen ‘gewoon’ of ‘echt’ leven; het onderscheidt zich van het ‘gewone’ leven qua plaats en duur; het schept orde; het is niet verbonden met materieel belang en levert geen winst op. Aan de hand van interculturele voorbeelden uit de geesteswetenschappen, het bedrijfsleven en de politiek onderzoekt Huizinga spel in al zijn verschijningsvormen—in relatie tot taal, recht, oorlog, kennis, poëzie, mythe, filosofie, kunst en nog veel meer. Zoals hij schrijft: ‘De beschaving wordt, in haar vroegste fasen, gespeeld. Ze komt niet voort uit spel zoals een baby zich losmaakt van de baarmoeder: ze ontstaat in en als spel, en verlaat het nooit.’ Beginnend bij Plato volgt Huizinga de bijdrage van ‘de spelende mens’ door de Middeleeuwen, de Renaissance en de vroegmoderne tijd. Met het oog op onze eigen tijd schrijft hij: ‘In de Amerikaanse politiek is [spel] nog duidelijker. Lang voordat het tweepartijenstelsel zich had gereduceerd tot twee gigantische teams waarvan de politieke verschillen voor een buitenstaander nauwelijks waarneembaar waren, was verkiezingscampagnevoeren in Amerika uitgegroeid tot een soort nationale sport.’ Met zijn opmerkelijke historische reikwijdte definieert Homo Ludens spel voor de komende generaties.